Pomnik Józefa Stalina wraca do Gori

Gruzja: usunięty trzy lata temu pomnik Stalina wraca na dawne miejsce w Gori. Chcą zdążyć przed rocznicą urodzin dyktatora 21 grudnia

wpolityce.pl, 30.07.2013

Usunięty trzy lata temu pomnik Józefa Stalina powróci na dawne miejsce w Gori, rodzinnym mieście sowieckiego dyktatora – poinformowało we wtorek ministerstwo kultury Gruzji. Pomnik ma stanąć przed rocznicą urodzin Stalina, przypadającą 21 grudnia.

Pomnik usunięto z głównego placu Gori w 2010 roku w ramach polityki destalinizacji prowadzonej przez prozachodniego prezydenta Gruzji Micheila Saakaszwilego…..

Rosyjskie wojska wkroczyły do Gruzji.

Rosyjskie wojska wkroczyły do Gruzji. Przesuwają granicę

niezalezna.pl28.05.2013

Informację o wkroczeniu na teren Gruzji rosyjskich żołnierzy potwierdzają zarówno gruzińskie, jak i rosyjskie agencje prasowe. Ludność zamieszkująca tereny przy granicy Gruzji z Osetią Południową alarmowała, że 27 maja rosyjskie wojska przesuwały granicę wgłąb Gruzji……Rosyjskie wojsko w poniedziałek nad ranem przesunęło granicę, żołnierze wbili w ziemię nowe słupy graniczne i rozciągnęli wokół nich drut kolczasty.

Gruzińskie władze są oburzone i zapowiadają interwencję na arenie międzynarodowej. Strona gruzińska zarzuca Rosji działanie „całkowicie niezgodne z prawem”.

Do roku 2008 nie było w tym miejscu żadnej linii granicznej.

Lech Kaczynski w Gruzji

Dziś mija 28 miesięcy od 10/04. Pojutrze – 4 lata od pamiętnego wystąpienia śp. Prezydenta na wiecu w Tbilisi

Wystąpienie śp. Lecha Kaczyńskiego podczas wiecu w Tbilisi, 12 sierpnia 2008 roku:

Jesteśmy tutaj, żeby wyrazić całkowitą solidarność. Jesteśmy prezydentami pięciu państw: Polski, Ukrainy, Estonii, Łotwy i Litwy. Jesteśmy tu po to, żeby podjąć walkę. Po raz pierwszy od dłuższego czasu nasi sąsiedzi z północy, dla nas także ze wschodu, pokazali twarz którą znamy od setek lat. Ci sąsiedzi uważają, że że narody wokół nich powinny im podlegać. My mówimy „nie”!. 

Lech Kaczynski w Gruzji

Spotkanie z Gruzją 3 marca 2012 r.

Spotkanie z Gruzją 3 marca 2012 r.

w Krakowie

(zdjęcia i filmy – Józef Wieczorek)

Zaprezentowano także film dokumentalny zrealizowany przez Stanisława Markowskiego dla TVP Kraków z protestów mieszkańców Krakowa przeciw inwazji Rosji na Gruzję w sierpniu 2008 roku.

Solidarni z Gruzją – Stanisław Markowski cz I

Solidarni z Gruzją – Stanisław Markowski cz II

A Jerzy Bożyk dał koncert

Jerzy Bożyk – Suliko

Jerzy Bożyk – Modlitwa (Bułat – Okudżawa)

Jerzy Bożyk – Georgia on my Mind

Spotkanie z autorami ksiażki „Gruzja nieznana”

Od autorów publikacji „Wspólne losy Gruzinów i Polaków. Gruzja nieznana”.

 

Do Gruzinów podświadomie czujemy sympatię, lecz o nich samych, o ich kraju – Gruzji, oraz o kontaktach naszych narodów nie wiemy prawie nic. Album „Wspólne losy Gruzinów i Polaków. Gruzja nieznana” zapełnia w części tą białą plamę. Przedstawia najważniejsze momenty ścisłych więzi pomiędzy naszymi narodami, pokazuje Gruzinów – kontraktowych oficerów w Armii Polskiej – jako obrońców Polski, swej drugiej ojczyzny: we wrześniu 1939 roku, w czasie konspiracji w szeregach ZWZ a potem w AK, w Powstaniu Warszawskim. Nasi Gruzini ginęli nie tylko na polach bitew. Po wkroczeniu sowieckich hord 17 września 1939 roku na terytorium Rzeczpospolitej, kilku Gruzinów – oficerów kontraktowych Wojska Polskiego – wpadło w ręce sowieckich organów represji. Sowieci w tym celu mieli przygotowane specjalne listy proskrypcyjne. Zgładzono ich w Katyniu, w Butyrkach, na Łubiance…

W publikacji przedstawiliśmy także postać świętego kościoła Gruzińskiego – archimandrytę Grzegorza Peradze, teologa i filozofa, który poniósł męczeńską śmierć w obozie zagłady Auschwitz. Święty Grzegorz Peradze wykładał teologię w latach 30 – tych ubiegłego wieku na Uniwersytecie Warszawskim, był opiekunem duchowym Kolonii Gruzińskiej w Polsce.

W albumie znajdziemy również rozdział mówiący o wielkiej żałobie Gruzinów po śmierci Marszałka Polski, Józefa Piłsudskiego: w lipcu 1936 roku delegacja Kolonii Gruzińskiej w Warszawie przybyła do Krakowa, by wziąć udział w sypaniu Kopca Józefa Piłsudskiego na Sowińcu. Przywieźli ze sobą urnę z ziemią gruzińską. Właśnie dzięki staraniom Józefa Piłsudskiego Gruzini przyjechali do Polski po roku 1921, gdy ojczyznę ich zajęli bolszewiccy najeźdźcy. Józef Piłsudski przyjął ich na służbę do Armii Polskiej, dał nadzieję na powrót do wolnej Gruzji. To działania Marszałka doprowadziły do powstania Ruchu Prometejskiego – antybolszewickiej organizacji, skupiającej emigrantów z zajętych przez sowietów państw i regionów. Niestety, sowieckie imperium okazało się zbyt mocne i bezwzględne. Nie dane było Gruzinom w Polskich mundurach powrócić do wolnej Gruzji.

Album kończy agresja rosyjska na Gruzję w sierpniu 2008 roku, oraz słynna wizyta Prezydenta Lecha Kaczyńskiego z przywódcami państw Europy Środkowej w Tbilisi.

Jest to nasz drugi album o tematyce wschodniej. Pierwszą publikacją wydaną przez nas w roku 2010 był album pt: „Wilno – Warszawa. Wspólna droga do wolności”. Przedstawiliśmy w nim kontakty i współpracę opozycji niepodległościowej z Polski i Litwy (wówczas jeszcze sowieckiej) na tle wydarzeń w latach 1989 – 1991. W albumie zamieściliśmy niepublikowane nigdzie wcześniej zdjęcia, pokazujące atmosferę tragicznych zajść pod Wieżą Telewizyjną w Wilnie 13 stycznia 1991, kiedy to sowieccy żołnierze z zimną krwią zabili 14 manifestantów, ranili ponad 700 osób. Wydarzenia te można nazwać przełomem w późniejszym upadku sowieckiego imperium.

Zapewne nie byłoby tych publikacji, gdyby nie połączyła nas wspólna praca i walka przeciwko komunistycznemu reżimowi po ogłoszeniu stanu wojennego 13 grudnia 1981 roku. Należeliśmy do konspiracyjnych organizacji: Porozumienia Prasowego „Solidarność Zwycięży” oraz „Solidarności Walczącej”. Wspólnie wydawaliśmy podziemną prasę, braliśmy udział w wielu akcjach, już wtedy interesowały nas sprawy wschodnie. Po wielu latach postanowiliśmy za pomocą wydawanych publikacji zatrzymać czas, pokazać młodszemu i przypomnieć starszemu pokoleniu mało znane fakty z naszej wspólnej historii.

Autorzy

Piotr Hlebowicz

Piotr Warisch

Piotr Jan Hlebowicz, ur. 2 marca 1963 r. w Morągu k. Olsztyna. Uczeń Liceum Rolniczego w Gdowie (wydalony w 1982 r.). Zadeklarowany antykomunista.

W l. 1981-1997 prowadził gospodarstwo rolne w Zagórzanach k. Gdowa. Od 2009 r. współpracownik wydawnictwa „Frodo”.

W NSZZ „S” od września 1980 r.; Zaangażowany (wraz z ojcem Jerzym Hlebowiczem) w tworzenie struktur NSZZ RI „S” w gminie Gdów i w gminach sąsiednich; Wiceprzewodniczący koła wiejskiego NSZZ RI „S” w Zagórzanach.

W dn. 31 sierpnia 1982 r. brał udział w demonstracji w Gdańsku; Zatrzymany i skazany przez kolegium ds. wykroczeń na 30 dni aresztu z zamianą na grzywnę, osadzony w AŚ w Starogardzie Gdańskim; Zwolniony po wpłaceniu grzywny po trzech dniach; Uczestnik demonstracji w Krakowie, w Warszawie oraz w Nowej Hucie.

W l. 1982-1989 redaktor i drukarz prasy podziemnej; W 1982 r. współzałożyciel z Józefem Mroczkiem podziemnego pisma „Kurierek B” (Bochnia-Brzesko-Tarnów); Jeden z koordynatorów na Małopolskę Ogólnopolskiego Komitetu Oporu Rolników; zaangażowany w druk pisma OKOR „Żywią i Bronią” (red. Józef Teliga); Członek grupy Porozumienie Prasowe „Solidarność Zwycięży” (od 1982 r.); Po aresztowaniu Mariana Stachniuka w 1986 r. koordynator PP „SZ”, W swoim domu w Zagórzanach współorganizował działalność wydawniczą wielu pism (m.in. w specjalnie przygotowanym bunkrze stworzył drukarnię „Wilno” im. generała Leopolda Okulickiego „Niedźwiadka”), oraz ukrywał działaczy podziemia (m.in. Józefa Mroczka). W Zagórzanach od czasu do czasu ukrywała się będąca w konspiracji od 13. XII. 1981 r. Jadwiga Chmielowska, działaczka „Solidarności” i „Solidarności Walczącej” na Górnym Śląsku.

Współzałożyciel, redaktor i drukarz podziemnego pisma „Vade Mecum” (Wrocław – Kraków); Posługiwał się pseudonimami „Hrabia”, „Żmudzin”, „Piotr Wysocki” i „Paweł Podolski”; W jego domu rodzinnym w Zagórzanach kilkakrotnie dokonywano rewizji; dwukrotnie przesłuchiwany na KWMO przy ul. Mogilskiej w Krakowie.

W l. 1983-1984 uczestniczył w Dniach Skupienia Rolników w Krasiczynie, Czernej i w Krakowie; W l. 1986-1991 koordynator Krakowskiego Oddziału „Solidarności Walczącej” ; Współorganizator i współprzewodniczący (z Janiną Jadwigą Chmielowską) Autonomicznego Wydziału Wschodniego Solidarności Walczącej (luty/marzec 1988) – kontakty i współpraca z opozycją w ówczesnym ZSSR.

Od 1989 r. organizator małopolskich struktur NSZZ RI „S”; W marcu 1989 r. delegat na zjazd krajowy „S” RI w Warszawie. Przeciwnik „okrągłego stołu” i tajnych rozmów w Magdalence.

Od 1988 r. zaangażowany w pomoc na rzecz Polaków w ZSRR, a później w krajach byłego ZSRR; W l. 2001-2004 dyrektor letnich szkół języka i kultury polskiej na Syberii „Bliżej Ojczyzny” (Tomsk, Ałtaj); Członek-założyciel Centrum Koordynacyjnego Warszawa ’90 (1990), współpraca m.in. z Władimirem Bukowskim; Aktywny działacz na rzecz repatriacji Polaków (głównie z Kazachstanu); Współpracownik środowisk opozycyjnych w ZSRR i w państwach Europy środkowej i wschodniej (współpraca polityczna, organizator pomocy poligraficznej, łącznik z zagranicą, organizator przepływu informacji, przerzut nielegalnej literatury). W styczniu 1991 – uczestnik obrony Litewskiego Parlamentu w Wilnie. W l. 1990 – 91 członek Niepodległościowego Sojuszu Małopolskiego. Współzałożyciel Czeczeńskiego Ośrodka Informacyjnego w Krakowie (1994/95), Dyrektor promocji Urzędu Miasta Łodzi w Wilnie (1996-1997); Międzynarodowy obserwator wyborów prezydenckich i parlamentarnych w Czeczeńskiej Republice Iczkeria (styczeń 1997); Od 2008 współpraca z Ałłą Dudajewą, wdową po pierwszym prezydencie Iczkerii – Dżocharze Dudajewie. Współorganizator Wojennego Biura Informacyjnego, informującego media o sytuacji w ogarniętej wojną Gruzji (sierpień – wrzesień 2008).

Członek-założyciel Stowarzyszenia Solidarność Walcząca (2007). Członek Zarządu Związku Repatriantów RP (stan na rok 2011).

Autor (wraz z Piotrem Warischem) albumu „Wilno – Warszawa, Wspólna droga do wolności” (Kraków 2010), oraz albumu (wraz z Dawidem Kolbaią i Piotrem Warischem) „Gruzja nieznana. Wspólne losy Gruzinów i Polaków” (Kraków 2011).

Odznaczony m.in. Krzyżem „Semper Fidelis” Związku Solidarności Polskich Kombatantów (2000), Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (2007), Medalem Orderu za zasługi wobec Litwy (Wilno, lipiec 2009), odznaką Organizacji Emigracyjnych Tatarów Krymskich w USA (2000), Medalem za Zasługi dla Małopolskiej „Solidarności” (2007) i Medalem „Pro Memoria” Prasy Podziemnej 1982-1989 (2007). Mieszka w Barwałdzie Górnym.

Piotr Warisch, ur. 11 III 1959 w Krakowie. Absolwent Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie (1985). Redaktor graf. prasy katolickiej („Źródło”, „Nasza Droga”, „Jaś”, „Cuda i Łaski Boże”, „Wychowawca”), ilustrator książek dla dzieci i młodzieży. Od 1982 związany z Międzyzakładowym Komitetem Solidarności Nowa Huta i podziemnym biuletynem „Budostalowiec”; od 1983 w strukturach Porozumienia Prasowego Solidarność Zwycięży, członek kolegium redakcyjnego podziemnego pisma „Solidarność Zwycięży” (późn. „Solidarność Walcząca Zwycięży” i „Solidarność Walcząca”), od 1985 członek Oddziału krakowskiego Solidarności Walczącej. Po 1985 bliski współpracownik ks. Kazimierza Jancarza w parafii św. Maksymiliana Kolbego w Krakowie-Mistrzejowicach; projektant znaczków poczt podziemnych, medali, dyplomów, grafiki do wielu wydawnictw podziemnych. Zatrzymywany, m.in. w 1985 po niezależnej demonstracji 1-Majowej w Nowej Hucie skazany przez kolegium ds. wykroczeń na karę grzywny, w 1987 zatrzymany na 48 godz. podczas pobytu Jana Pawła II w Częstochowie. Uczestnik licznych wystaw malarskich, w 1987 indywidualna wystawa w Krakowie, w 1988 wystawa w Göteborgu (Szwecja). Autor plakatów i grafik, współtwórca podziemnego komiksu „1478 Dni Nowej Huty”; w 1988 drukarz, twórca symboliki dla Wydz. Wschodniego SW i PPSZ. Po 1989 prace na umowy zlecenia: projekty graficzne, malarstwo, sprzedaż obrazów, od 1994 właściciel Studia Projektów Frodo. W 2007 redaktor graf. druków Wydz. Wschodniego SW na uroczystości 25-lecia SW, współautor albumu wydanego na 25-lecie PPSZ.

Dawid Kolbaia – historyk gruziński, kartwelolog. W 1990 r. ukończył studia na Wydziale Historycznym Uniwersytetu Tbilisi.

W latach 1992–1996 był doktorantem w Katedrze Etnologii i Antropologii Kulturowej w Instytucie Historycznym Uniwersytetu Warszawskiego.

Doktor, adiunkt na Uniwersytecie Warszawskim. Zatrudniony w Studium Europy Wschodniej Wydział Orientalistyczny UW. Kierownik Seminarium Kaukaskiego Uniwersytetu Warszawskiego. Specjalizuje się w historii Kaukazu, w problematyce Kościoła Wschodniego i późnoantycznego chrześcijaństwa. Jest autorem licznych publikacji naukowych.

Uczestniczył w wielu międzynarodowych projektach naukowych i wykopaliskach archeologicznych. Jest założycielem (1991 r.) i redaktorem pisma naukowego „Pro Georgia. Journal of Kartvelological Studies”. Od 2002 r. organizuję Doroczne Międzynarodowe Sesje Kaukazologiczne im. św. Grzegorza Peradze. Odbył też szereg podróży naukowych: w

2003 i 2006 r. przebywał w Grecji (Góra Athos), gdzie przeprowadził kwerendę biblioteczną i archiwalną, oraz na Uniwersytecie Columbia w Nowym Jorku i w Dumbarton Oaks Center for Byzantine Studies w Washingtonie. Wykładał historię Kaukazu m.in. na uniwersytetach europejskich (Humboldt, Santiago de Compostela, Halle-Wittenberg). W 2009 r. otrzymał tytuł doktora honoris causa Uniwersytetu św. Grzegorza Peradze.

Prezentacja albumu: Gruzja nieznana. Wspólne losy Gruzinów i Polaków

Prezentacja albumu:

Gruzja nieznana. Wspólne losy Gruzinów i Polaków

w Krakowie

Do Gruzinów podświadomie czujemy sympatię, lecz o nich samych, o ich kraju – Gruzji, oraz o więziach naszych narodów prawie nic nie wiemy.

Album „Wspólne losy Gruzinów i Polaków. Gruzja nieznana” zapełnia w części tą białą plamę.

Przedstawia najważniejsze momenty ścisłych więzi pomiędzy naszymi narodami, pokazuje Gruzinów – kontraktowych oficerów w Armii Polskiej jako obrońców Polski – swej drugiej ojczyzny:  we wrześniu 1939 roku, w konspiracji AK, w Powstaniu Warszawskim.

Nasi Gruzini ginęli nie tylko na polach walki zbrojnej.

Po wkroczeniu sowieckich hord 17 września 1939 roku na terytorium Rzeczpospolitej, kilku Gruzinów – oficerów kontraktowych Wojska Polskiego – wpadło w ręce sowieckich organów represji. Sowieci w tym celu mieli przygotowane specjalne listy proskrypcyjne. Zgładzono ich w Katyniu, w Butyrkach, na Łubiance…

W publikacji przedstawiliśmy również postać świętego kościoła Gruzińskiego – Grzegorza Peradze, archimandrytę, teologa i filozofa, który poniósł męczeńską śmierć w obozie zagłady Auschwitz. Święty Grzegorz Peradze wykładał w latach 30 – tych ubiegłego wieku na Uniwersytecie Warszawskim, był opiekunem duchowym Kolonii Gruzińskiej w Polsce.

W albumie znajdziemy również rozdział mówiący o postawie Gruzinów po śmierci marszałka Polski, Józefa Piłsudskiego: w lipcu 1936 roku delegacja Kolonii Gruzińskiej w Warszawie przybyła do Krakowa, by wziąć udział w sypaniu Kopca Józefa Piłsudskiego na Sowińcu. Przywieźli ze sobą urnę z ziemią gruzińską.

To właśnie dzięki Józefowi Piłsudskiemu przyjechali do Polski po 1921 roku, gdy ojczyznę ich zajęli bolszewiccy najeźdźcy. Józef Piłsudski przyjął ich na służbę do Polskiej Armii, dał nadzieję na powrót do wolnej Gruzji. To działania Marszałka doprowadziły do powstania Ruchu Prometejskiego – zjednoczonej siły polityczno – agenturalnej emigracyjnych przedstawicieli zajętych przez sowietów państw i regionów. Niestety, sowieckie imperium okazało się bardzo mocne i bezwzględne.

Album kończy agresja rosyjska na Gruzję w sierpniu 2008 roku, oraz słynna wizyta Prezydenta Lecha Kaczyńskiego z przywódcami państw Europy Środkowej w Tbilisi.  

Dlaczego tak ważna dla nas jest prezentacja albumu w Krakowie?

Przede wszystkim dlatego, iż Kraków i Tbilisi są miastami partnerskimi.

Poza tym w publikacji Kraków zajmuje ważną pozycję: sporo miejsca poświęciliśmy sprawie powstania Kopca Józefa Piłsudskiego na Sowińcu. Należy dodać jeszcze, iż dowódcą Obszaru Warownego „Kraków” we wrześniu 1939 roku był  płk Roman Gwelesiani, jeden z gruzińskich oficerów kontraktowych.

Piotr Hlebowicz

Migawki z pikiety przed konsulatem Rosji w Krakowie – 8 sierpnia 2009

W pierwszą rocznicę rosyjskiej agresji na Gruzję kluby „Gazety Polskiej” i Inicjatywa „Solidarni z Gruzją” zorganizowali pod ambasadą Rosji w Warszawie i pod konsulatami w Gdańsku, Poznaniu i Krakowie pikiety przeciwko imperialnej polityce Rosji.

– Nie ma usprawiedliwienia na napadanie na swoich sąsiadów. Spotykamy się w pierwszą rocznicę trwania nienormalnej sytuacji, w której Rosjanie stale prowokują napięcia na nie swoim terenie – powiedział do zebranych Ryszard Bocian przewodniczący  klubu w Krakowie.

Prowokacje Rosji wobec Gruzji spowodowane są „chęcią uniemożliwienia dostaw nafty i gazu i szantażowania całej Europy”. – To nie jest partner, to szantażysta – powiedział Ryszard Bocian o Rosji.

Polacy są zawsze po stronie narodów uciskanych i słabszych, które znajdują się w sytuacji, w jakiej Polska się znajdowała – mówił dr Jerzy Bukowski rzecznik Porozumienia Organizacji Kombatanckich i Niepodległościowych.

Przed konsulatem w Poznaniu skandowano hasła: „Pij gruzińskie wina, nie bój się Putina”, „Wolna Gruzja” i „Norymberga dla Putina”, a w Warszawie przed ambasadą Rosji można było usłyszeć: „Norymberga dla Putina” oraz „Czołgi do Wołgi” i „Wolna Gruzja”.

W demonstracjach uczestniczyli przedstawiciele diaspory gruzińskiej w Polsce

R.K.


Migawki z pikiety przed konsulatem Rosji w Krakowie –

8 sierpnia 2009

nadesłane przez Ryszarda Kapuścińskiego

Obraz 139

Obraz 042

Obraz 065

Obraz 067

Obraz 090

Obraz 098

Obraz 112

Obraz 116

Obraz 115

Obraz 125

Obraz 145

Obraz 152

Obraz 158

Obraz 170